Werkgeluk en spoor 2 Tussen verlies en kantelpunt

Als we het hebben over loopbanen, hebben we het in de kern over hoop.

Over werkgeluk.

Over een beter leven.

Een 2e spoortraject ontstaat zelden vanuit die hoop.

Het is niet vrijwillig.

Het vloeit voort uit wetgeving, bedoeld om het inkomensgat zo klein mogelijk te houden vóór een WIA-beoordeling.

In de praktijk begint een spoor 2 voor veel mensen met verlies.

Verlies van werk.

Verlies van vanzelfsprekendheid.

Soms ook verlies van levensgeluk, door ziekte, door uitval, door iets waar niemand om heeft gevraagd.

Voor sommige mensen verloopt de overstap naar ander werk relatief soepel. Voor veel mensen die ik begeleid is dat niet de realiteit.

Zij zijn nog herstellende.

Twijfelen over hun belastbaarheid.

Zien soms nog mogelijkheden in aangepast of ander werk binnen de eigen organisatie.

En toch loopt spoor 2, soms parallel, soms langdurig.

Dat vraagt energie.

En in sommige gevallen vertraagt het het herstel, omdat de aandacht verschuift van beter worden naar moeten bewegen.

Daarbij komt het spanningsveld van solliciteren.

Hoe ben je eerlijk over wat er speelt, zonder jezelf weg te zetten?

Hoe neem je regie, terwijl je nog niet weet wat duurzaam haalbaar is?

Om dat werkgeluk te noemen, voelt voor mij niet passend.

En toch is dit niet het hele verhaal.

Voor veel mensen is spoor 2 óók een uitkomst.

Juist omdat het hen dwingt stil te staan.

Omdat er ruimte ontstaat om bewust te worden van:

– wat kan ik nog wél?

– wie ben ik, los van mijn functie?

– en hoeveel van mijzelf heb ik jarenlang gegeven?

Niet zelden begeleid ik mensen die een werkpaard zijn geweest.

Die te lang zijn doorgegaan.

Voor wie dit traject, hoe ongewenst ook, onvermijdelijk op spoor 2 uit móést lopen.

Dan wordt spoor 2 een kantelpunt.

Geen belofte van werkgeluk, maar wel een kans.

Een gelegenheid om regie terug te nemen.

Om niet terug te keren naar wat ooit was,

maar te bewegen naar wat nu klopt.

In mijn werk ondersteun ik mensen bij het nemen en houden van die regie. Bij het handelen binnen hun cirkel van invloed, met een focus op realisme, op het nu.

Een 2e spoor is vaak werk voor nu.

Niet per se voor later. Maar als deze fase met aandacht, zorgvuldigheid en menselijkheid wordt doorlopen, kan het wél de weg zijn naar iets duurzaams. Iets dat minder kost en meer draagt.

Reflectieve vraag:

Hoe creëren we in spoor 2 meer ruimte voor herstel, regie en realistische keuzes, zonder voorbij te gaan aan de mens achter het dossier?